Eén van mijn favorieten is bij een boom zitten, tussen de wortels van de boom om precies te zijn. Hier heb ik geleerd hoe het voelt als je je gedragen weet door de Grote Moeder. Weet jij je gedragen?
Triggers en ondermijners
In mij wonen allerlei stemmen die me voortdurend beoordelen. Het zijn echo’s van stemmen uit mijn kindertijd. Als klein meisje kon ik niet goed omgaan met volwassenen die me terechtwezen. Ik werd er bang van en ging héél hard mijn best doen om een Goed meisje te zijn. De stemmen van buiten werden ondermijnende gedachten over mezelf. Onderliggend is de boodschap: “Als jij niet Goed bent dan mag je er niet zijn”. Zo raakte ik uit verbinding met mijn innerlijk weten. Nog steeds kan ik getriggerd worden door een boze blik die me doet vrezen dat ik iets onherroepelijks heb gedaan waardoor ik geen liefde meer zal krijgen….
Bedding van een boom
Maar gelukkig zijn er bomen…
Vaak is er zo’n plekje tussen de wortels waar mijn billen precies tussen passen. Met mijn rug leun ik tegen de stam van de boom, de grote wortels voelen als armen om me heen. Ik voel de aarde onder mij en begin me te ontspannen: mijn schouders, mijn rug, mijn bekkenbodem. Ik weet en voel hoe de wortels van de boom onder mij diep de aarde in reiken en ervaar de stevigheid van de omarming tussen wortels en aarde.
Ik voel me net als de boom: een stroom materie die oprijst uit de grond. Ik voel hoe mijn wortels door de tijden heen uitstrekken: 1 moeder – 2 oma’s – 4 overgrootmoeders. Wortels die vertakken in de geschiedenis van zij die vóór mij kwamen. Ik reis door mijn wortels en voel me gedragen door al diegenen die me voorgingen. Ze waren er en droegen hun kinderen in hun schoot. Ze gaven het leven door: een continue stroom van moeders, dochters, kinderen van Moeder Aarde. Dieper en dieper ga ik terug in de moederlijn. Daar is De Grote Moeder, zij die ieder van ons voor ging. Haar schoot is zo groot dat ze ons allemaal draagt en voedt. Zij is Moeder Aarde. Zij is de tijd en de materie. Zij is de bedding.
Ik zit tussen de wortels van mijn boom en voel mijn bekken de schaal, waarin ik de levensenergie draag. Onder me en om me heen voel ik de aarde waar ik op rust. Ik voel hoe mijn bekken in de armen van de Grote Moeder ligt. Zij houdt van mij. Gewoon omdat ik er ben. Ik hoef niets. Ik ben al oké. Helemaal zoals ik ben. Keer op keer vind ik ‘mijn’ boom terug en ga ik zitten. Keer op keer ervaar ik de ontspanning in mijn bekken, er ontstaat rust en ruimte voor een vrije stroom. Ik kan het Leven weer voelen dat door mij heen wil stromen, net zoals ze door deze boom stroomt.
In de armen van de Grote Moeder
Steeds weer kom ik terug bij de bomen. Steeds weer omarmen ze me vol liefde. Langzamerhand groeien er nieuwe gedachten in mijn hoofd. In deze bedding kan ik gedachten over ‘niet goed genoeg’ en ‘mijn best doen’ laten smelten. Hier hoeven gedachten over strijd niet weg, want ook die gedachten kent de Moeder. Ze weet hoe lastig het is voor haar kinderen en omarmt ze. Haar zachte armen troosten, haar handen aaien over mijn hoofd, toe maar meisje, huil maar, het is oké. Ik leun tegen haar boezem en voel haar hart kloppen. Haar adem strijkt over mijn wang. Ik ruik haar geur. Alle tegenstellingen vervagen, ik voel hoe ik deel ben van haar Eenheid.
De ideeën in mijn hoofd transformeren langzamerhand en ook mijn lijf transformeert. Inmiddels heb ik geleerd dat mijn ervaringen ook gebaseerd zijn op de werking van ons zenuwstelsel. De nervus vagus loopt al een enorme boom door ons lichaam. Met deze zenuw toetsen we of we veilig zijn of niet. Angst en onveiligheid leiden tot verkramping van deze zenuw, waarmee we ons terugtrekken uit de ongemakkelijke gevoelens van angst en verdriet. Voor mij is de omarming van Moeder Aarde de bedding en uitnodiging die ik nodig heb om in mijn bekken te komen en te blijven. Een manier om mezelf te helen van angsten en emoties die ooit te groot voor me waren. Bij Haar is al het begrip van de wereld, alles kan vergeven worden. Ze omarmt ons allemaal, Haar Liefde is grenzeloos.
