Wat is de bron van het leven op de plek waar we wonen? Water! Als stadsbewoner denk je er misschien niet zo snel aan. Maar Den Haag kon alleen maar ontstaan op deze plek omdat er drinkwater beschikbaar was. De mensen die zich hier duizenden jaren geleden als eerste vestigden waren afhankelijk van grond- en regenwater. Op de randen van de duinen kwam kwelwater omhoog: regenwater dat door de duinen heen gesijpeld kwam. Ze maakten putten door een holle boomstam in te graven, waardoor ze makkelijk water konden tappen.
In de laagten achter de duinen bleef het water staan en ontstonden veenpakketten. Moerassige zompige grond. Door deze veenpakketten liepen stroompjes water. Toen Den Haag groter werd, werd het water steeds meer gestroomlijnd en ontstonden de Haagse beek, de Bosbeek, de Laak en de Schenk.
De afgelopen jaren is mijn lichaam zich nog steeds dieper gaan verbinden met (de ondergrond van) Den Haag. Het water begon me te roepen, het sijpelde door de kieren van mijn ziel naar binnen. Het fluisterde van onder de grond: “Voel hoe zacht ik ben, voel hoe ik stroom en verbindt, ik breng het vrouwelijke in herinnering, ik ben de bron van Vrede”. Verschillende anderen hoorden ook de roep van het water en haar helende kracht.
De bron is meervoudig
Met een klein groepje bezochten we 20 april 2024 de bron van de Haagse beek. Je kan eigenlijk niet spreken over een echte bron, het zijn meerdere poelen die vroeger het Schapennatjesduin werden genoemd. Plekken waar kwelwater naar boven kwam dat zich verzamelde en door de Haagse beek stroomde. Toch voelt het voor ons als een heilige plek. We verbinden ons met het water, dopen onze voeten en handen en spreken met elkaar over de betekenis van water. We zingen liederen voor het water, danken het water voor het Leven dat ze geeft. Ik voel me gezegend, dit stukje land, de wateren die daar doorheen stromen, het is het lichaam van de Grote Moeder dat ons draagt en voedt. Ik voel dankbaarheid voor haar aanwezigheid en voel dat er iets verschoven is: wij zijn Eén, haar lichaam is mijn lichaam. Als zij stroomt en Leeft dan leven wij. Ik leef mèt haar en voel de bron stromen door onze prachtige stad.
Waterceremonie
Op 22 mei 2024 doen we met de Regenboogcirkel Waterceremonie voor het Vredespaleis. We zijn met voornamelijk vrouwen, vooraf hebben we linten geborduurd: blauw en wit, de kleuren van Nehalennia. We brengen water uit vele streken en continenten bij elkaar. Water dat geluisterd heeft naar ons gebed. Het water draagt in haar essentie het pure lichtkristal van ons oorspronkelijke Zijn. Een mensheid die in Vrede leeft met elkaar en de Natuur om haar heen. Een mensheid waarin het vrouwelijke en het mannelijke met elkaar in balans zijn.
Het is merkbaar dat we daar nog niet zijn in de realiteit van 2024. We lopen met ons water naar park Zorgvliet. Ik kan bijna geen stap zetten. Mijn bekken zet zich vast: ik voel de pijn van onze samenleving, van de onderdrukking van velen, het uitbuiten van de natuur. In de schaal van mijn lichaam draag ik het water, mijn buik vol emoties. Het voelt als vastzitten in een modderige laag, die mijn voeten vertraagd, mij de moed in de schoenen laat zinken. Ik voel tegelijkertijd hoe belangrijk het is om te blijven bewegen, niet te vechten tegen de zwaarte, maar wel rustig blijven lopen. Bij elke stap voel ik hoe van links, naar rechts in mijn kom een beetje stroming op gang wil komen. Ik huil en stap rustig door.
Door park Zorgvliet stroomt de Haagse beek. Bij het meertje aangekomen gaan Annemijn en ik te water. We maken contact met het de liefdevolle zachtheid van de Watervrouwe. Zij ontvangt ons met zachte modder waar we diep in wegzakken. We brengen ons water met zang en gebed. Onze handen bewegen door het water in de vorm van een lemniscaat. Het teken van de eeuwige stroom van het Leven. Het teken van de verbinding tussen de werelden. In en om ons heen lijkt het Licht aan te gaan: de enorme liefde van de Vrouwe stroomt door ons heen en vermengt zich met onze liefde. De stroom breidt zich uit en loopt met de Haagse beek de stad in: door de tuin van het Vredespaleis, recht naar de Hofvijver. Moge onze boodschap zich verspreiden in het waterlichaam van Den Haag en daar haar Licht omhoog laten komen in alle bronnen! De terugweg lijkt een stuk korter, we lopen licht en vrolijk stromend terug naar ons beginpunt.
Schenk 11 mei 2025
Bij Mariahoeve, aan de Noordzijde van Den Haag stroomt de Schenk de stad in. De naam is een afkorting van ‘Scheidingswetering’, een watertje dat vanaf De Horsten naar Den Haag loopt. De Schenk eindigt via een ondergrondse buis in het Spui (die ook ondergronds ligt). We doen ceremonie bij de Schenk omdat het zo’n mooie naam heeft: wat als we de stroom volgen die ons Schenkt? Wat als de levensaders vrij zijn en we mogen ontvangen we nodig hebben?
In Mariahoeve is een hechte groep mensen betrokken bij hun wijk. Ze wensen een wijk waarin de bewoners en hun levens voorop staan. Een wijk waarin welvaart heerst, waar een gezonde stroom geld beweegt zodat iedereen in de basisbehoeften kan voorzien. Er zijn allerlei initiatieven om hieraan bij te dragen: hun meerwaarde is enorm. Zij maken de voedingsbodem van de wijk gezond, maken het mogelijk te wortelen, waar je ook vandaan komt. Ze creëren een sociale basis, een gemeenschap. Om dat te doen in onze huidige samenleving hebben al deze initiatieven geld nodig. Dat vraagt nogal wat: hoe creëer je een gezamenlijke structuur die geld kan ontvangen en eerlijk verdeelt in het ecosysteem in plaats van losse eilandjes die knokken voor hun eigen overleven? En wie zijn er bereid om geld dat zich aan de top heeft verzameld los te laten zodat het naar beneden kan stromen, de leefwereld in?
Grote vragen waar vele stadmakers en vernieuwers mee worstelen. Een deel van hen kwam samen om via ceremonie met de Schenk de geldstroom vrij te maken. Op weg naar de ceremonie fiets ik over de Laan van Meerdervoort. Ik voel de lijnen van de stad onder mij, de lijnen haken aan, achter mijn fiets een lange sliert in de andere dimensie. De groep verzamelt zich bij de Schenk, er zijn mensen met kwaliteiten die door vele dimensies reiken. We spreken onze intenties uit. Eén verlangen staat centraal: het ontstaan van een wereld waarin de oude beperkende structuren loslaten, ruimte maken, zodat de nieuwe kunnen oprijzen.
De Schenk laat ons zien waar we staan: we blijken alleen vlak naast een stuwtje bij het water te kunnen. Er stroomt wel water over het stuwtje, maar er is zeker geen sprake van een vrije stroom. In de Schenk is wel de Vrouwe van het water, de hoedster van deze bioregio. Met liefde en zachtheid neemt ze onze intenties en ons gebed in ontvangst. Er keert zich iets: de mensen uit de leefwereld zijn niet meer bang. Ze zijn niet meer afhankelijk van de ‘Groten der Aarde’. Mèt of zonder geld, zullen zij oprijzen. Deze kracht is ongelooflijk om te voelen. De moed van al deze mensen trilt door me heen.
We staan!
