Steeds meer mensen realiseren zich dat er verandering nodig is en starten een persoonlijk pad om ‘het Goede’ te doen. Een bijdrage te leveren aan het herstel van de natuur, de verbinding met elkaar en de aarde. Wat is de kern van de beweging die we maken en hoe stel je je kompas bij?

Het kompas terugvinden

Als we constateren dat we de verbinding zijn verloren, dan zitten we met een dilemma. Want hoe ga je verbindingen herstellen, als je niet precies weet vanuit welke bron, welke motivatie je dat doet? Velen starten vanuit het denken met de verandering. Dat is logisch, maar is een start vanuit een soort achterstandspositie: het denken is immers medeoorzaak van het verliezen van onze verbinding met de natuur. Onze menselijke superioriteit, het denken zelf heeft ons immers gebracht naar de illusie dat we los staan van de natuur.

Als je iets wil veranderen aan ‘het systeem’ en je wil graag dat we weer deel gaan handelen als deel van de natuur, dan kan je gewoon beginnen waar je staat: op jouw plek in het Leven. Dit bedoel ik letterlijk: je eigen lichaam, de grond onder je voeten, de plek waar je woont. Daar in de realiteit van alledag is je eerste contact met het Echte Leven. Ieder mens leeft immers en bevat dus de onderdelen van een kompas voor regeneratief leven: handelen in verbinding met je omgeving.

Zodra je begint met herinneren van de talloze verbindingen met de ecosystemen om je heen dan ben je begonnen aan je eigen persoonlijke transitie. Er ontstaat een nieuwe situatie: Je valt op je plek. Je beseft je dat je deel bent van een grote levende werkelijkheid. In de praktijk van hier en nu, mijn plek van alledag op aarde, komen er herinneringen boven. Ik realiseer me dat mijn lichaam gemaakt is van wat ik heb gegeten. Ik ben gemaakt van de aarde: mijn lichaam leeft!

Terwijl ik adem voel ik nog meer leven: mijn adem zet me letterlijk in beweging, hier kan ik de stroom voelen en met elke beweging verandert alles een klein beetje in mezelf en om mezelf. Lucht die in en uit mij stroomt. Al ademend realiseer ik me dat deze lucht ergens vandaan komt: de bomen ademden dezelfde lucht in en voegden er zuurstof aan toe, ik deel de lucht met de mensen om mij heen. Met elke in- en uitademing ben ik verbonden met al het andere leven en erin opgenomen.

Je koers bijstellen

Zodra je begint met herinneren van onze talloze verbindingen met de ecosystemen om ons heen dan ben je begonnen aan je eigen persoonlijke transitie. Er ontstaat een nieuwe situatie: Je valt op je plek. Deze overgang kan verwarrend zijn en ontregelend: je perspectief verschuift van een perspectief òp de realiteit naar een perspectief ìn de realiteit.

En als je dan met je voetjes in de realiteit op aarde geland bent, hoe oriënteer je je dan? Met al die verbindingen is de wereld een stuk minder overzichtelijk geworden! Ik zie het persoonlijk als een ontdekkingsreis, elke keer komen er weer nieuwe realisaties en herinneringen op. Zo stond ik op een dag met mijn hand boven de prullenbak om iets ‘weg te gooien’. En realiseerde ik me dat het natuurlijk nooit echt ‘weg’ is. Alles blijft altijd ergens op de aarde rondzwerven. Au!

We zijn zo gewend aan ‘niet verbonden denken’ dat je na je eerste besef van verbinding steeds opnieuw dingen tegen komt die niet ‘kloppen’. In het proces van herinneren ben je nieuwe verbindingen aan het maken in je hersenen: dat wat je normaal vond is opeens niet meer normaal en waar je denken over een situatie stopte blijft het nu wakker onderzoeken. Je perspectief is verschoven naar een kompas waarin het Leven centraal staat.

Dit roept vaak nieuwe vragen op. Wat als werk, economie, status en de volgende dure aanschaf minder belangrijk zijn dan we dachten? Veel mensen gaan zich stap voor stap herinneren wat echt belangrijk is: met het gezin eten, met vrienden eten, een wandeling maken door de natuur. De kleine dingen om van te genieten; de essentials van het leven. De vonk in de ogen van een geliefde, de geur van kinderharen, een zonnestraal en al die kleine gouden momenten die het leven de moeite waard maken. Het gaat hier om ‘zien met nieuwe ogen’: regeneratieve ogen.

Deze herinneringen aan Leven botsen vaak met de bestaande (niet regeneratieve) gewoontes en de eisen die vanuit je huidige leven aan je gesteld worden. De bestaande gewoontes en onze cultuur houden je op het pad dat je eerder volgde: Er moet gewerkt worden, er moet dit, er zijn verwachtingen en er horen dingen. In dit proces van botsen is het belangrijk om steeds opnieuw tijd te nemen om te voelen, om te reflecteren en te observeren waar je het Leven voelt. Situaties waarin je het leven in jezelf kan voelen, je ademhaling, de levendigheid van je hele lijf, een stroom van plezier. Door steeds in contact te zijn met de stroom van het leven in jezelf kan je steeds beter waarnemen wat dient aan het leven en wat het leven in jou onderdrukt. Zo komt er een moment dat mensen zeggen: ‘ik ga mijn hart volgen’. Of ‘ik kies voor het leven’. Dit is een innerlijk besluit dat de weg naar regeneratief leven opent. Dit zit zo diep dat je hier definitief een regeneratief pad in gaat: vanaf nu koers je op Leven!

 

Volhouden

In een context die iets anders van je vraagt, is het moeilijk om in je eentje steeds de nieuwe koers te houden. Daarom is het fijn andere mensen te vinden die ook hun koers hebben bijgesteld.

Door samen te komen en samen te doen bevestigen we de koers. Door onderlinge verbindingen staan we allemaal sterker: gevoed door het mycelium om ons heen, in een gezonde voedingsbodem rijzen we op. De norm verschuift. Samen vormen we een opgaande spiraal: een groeikern waaruit een steeds grotere stroom groeit.

Deze aanzwellende beweging vol levenslust, is als een Levende stroom. In die stroom richten we ons op en vormen samen een Levensboom: geworteld in vruchtbare aarde, rijzen wij op. Onze wortels reiken diep in het oude weten: ons innerlijk kompas, onze verbinding met Moeder Natuur. Onze takken strekken zich uit in alle levensgebieden en bieden een structuur die voedt en beschermt. Aan de uiteinden van onze takken groeien bladeren, bloemen en vruchten, een feest van verbinding en creatie!