Eind 2012 kwam ik tot stilstand in een burn-out. Roodborst liet me zien dat de natuur terugkijkt en gaf me mijn hart terug.

November 2012, ik was ruim twee weken ziek. Het leek een griep die was blijven hangen. Maar ik was zó moe dat ik na de ochtendroutine met de kinderen rond een uur of 9 al niet veel meer kon dan een beetje op de bank hangen. Met een kop koffie staarde ik uit het raam. In de tuin was een roodborstje dat me aankeek. Het hipte van takje naar takje en kwam steeds dichterbij. Vanaf de tak het dichtst bij het raam keek Roodborst naar binnen.

Ik werd gebeld: de bedrijfsverpleegkundige. Ze was direct tegen me: “Als je nu nog zo moe bent dan denken we dat je maar beter een tijdje thuis kan blijven om ècht te herstellen.” Ik kreeg het advies om in ieder geval tot en met de kerstvakantie thuis te blijven en elke dag naar buiten te gaan en vooral niks te moeten.

Braaf ging ik elke dag naar buiten. Ik ging naar het park en daar bij de ingang zat weer een roodborst. Een paar meter voor mijn voeten in de berm. Roodborst keek me aan. De bioloog in mij zegt me dat roodborstjes heel algemeen zijn en dat het dus logisch is dat ik er weer één tegen kom. De volgende dag een wandelingetje door de duinen. Ik was nog maar net mijn favoriete paadje ingelopen of daar zat weer een roodborstje. Dit keer stopte ik. Het leek wel of het roodborstje me echt aan keek met een bedoeling. Zou dat kunnen?

Het gezin met drie kinderen een beetje draaiende houden was op zich al meer dan ik aan kon, dus plande ik een paar dagen in een voormalig klooster. Drie hele dagen op een plek waar voor me gekookt werd en waar ik rustig over mezelf na kon denken.

Na de ochtendmeditatie ga ik het bos in. Op het eerste paadje dat ik in loop zit… een roodborst. Het roodborstje kijkt me weer zo aan dat ik stop. Lieve Roodborst, ben je daar weer? Wat heb je me te zeggen? Ik keek in het donkerbruine grote oog van Roodborst en de tijd stond stil. De wereld om me heen verdween en ik verdween in het oog van Roodborst. Het voelde prettig. Ik voelde me omringd door fluweelzachte zachte duisternis. Een warm gevoel doorstroomde me. Ik voelde hoe Roodborst me verwelkomde en zei: “Hallo Liane, fijn om je weer te zien. Kom maar bij me”.

In Roodborst was een ruimte die me omhulde, pluizig en zacht als de grijsbruine veertjes op haar buik. Een plek vol begrip en compassie. In deze ruimte niets dan liefde. Ik voelde hoe deze oordeelloze liefde contact zocht met mijn eigen hart.  Als een warm badje lag de fluwelen ruimte van Roodborst om mijn hart. Een uitnodiging; zonder verwachtingen of moeten. Langzaam smolt er iets dat om mijn hart zat. Iets ontspande zich en werd zacht, begon wat ruimer te voelen en wakker te worden. Een tijdloos moment van vrede.

Om mij heen hoorde ik opeens de vogels in het bos, de geuren van de bomen drongen tot me door, ik was weer terug in het bos. Roodborst hipte weg. Ik dankte Roodborst en nam haar liefdevolle boodschap mee als gevoel in mijn hart. Vanaf die dag zag ik Roodborst elke dag. Waar ik ook ging wandelen, ze liet zich op de eerste meters van het bos al aan me zien. Ze werd een dagelijkse herinnering en uitnodiging om zacht te zijn en mijn hart te openen voor mezelf.

Een tijdje later kwam Tessa bij me op bezoek. Daar kwam Roodborst weer voor het raam zitten. Tessa wist niks van mijn ervaringen met Roodborst, maar zodra ze hem zag zegt ze ‘Ah, een Roodborst, met het Heilig Hart’. Diepe ontroering stroomt door me heen: Tessa blijft eenzelfde ervaring te hebben!

Ook nu nog is Roodborst in mijn hart als dagelijkse herinnering aan de veilige plek die ik mezelf kan bieden. Om in mijn hart zonder oordeel te zijn en mezelf een zachte liefdevolle ruimte te bieden waarin niks hoeft. Dankjewel Roodborst ik hou ook zielsveel van jou!