Zeewolde, augustus 2014

Ik ben voor het eerst op vrouwenfestival Lorelei. Een lang weekend vol workshops, dans, muziek, verhalen en mooie marktkramen om je vrouw-zijn te beleven. Ik kijk door de lijst met workshops om mijn programma samen te stellen. De ene na de andere workshop gaat over seksualiteit en het bevrijden van de yoni (vagina). Er wordt plezier beloofd, vrijheid en een ‘juicy’ life. Ik voel weerstand en vind het ook wel spannend. Ik heb echt wel wat issues met mijn seksualiteit, maar ga ik dat uitvogelen in een workshop vol met andere vrouwen? Dat lijkt me vreselijk: ik heb helemaal geen zin om hun problemen te horen en vind het ook veel te kwetsbaar om mijn eigen ervaringen te delen of toe te geven dat ik nog wel wat te bevrijden heb. Na lang wikken en wegen kies ik toch één workshop die me een betere relatie met mijn yoni belooft. Gegeven door een vrouw die zichzelf als voormalige grijze muis beschrijft en nu een heel ander leven leidt.

Yoni-workshop

De workshop gaat zo beginnen, ik betreed de tent van de workshop. We zijn gevraagd om een kleedje mee te nemen om op te liggen en een dekentje om onder te liggen. Stapje voor stapje worden we meegenomen. De workshopgeefster deelt over haar ervaringen: hoe ze getrouwd was en het idee had dat ze moest toegeven aan de wensen van haar man en om de zoveel tijd seks te hebben, ook als ze zelf niet zo’n zin had. Wat ze ontdekte over de bij haar en haar man vaststaande ideeën over seks. En ze vertelde over haar ontdekkingen op het gebied van haar eigen seksualiteit. Dat ze geen idee had hoeveel verschillende delen van de yoni je genot konden brengen en hoeveel verschillende gevoelens dat gaf.

De basis voor dit alles was een goed contact met je vagina. We deden een soort rollenspel waarbij je in tweetallen in gesprek ging met je eigen yoni. Na een ontspanningsoefening maakten we contact met onze bekkenbodem. Daarna stelde één van de twee een vraag en de ander antwoordde vanuit haar yoni zonder na te denken. De vragen was simpelweg: yoni van Liane, wat vind je fijn en wat vind je niet fijn aan hoe Liane met je om gaat? Mijn yoni gaf antwoord: ik vind het fijn dat Liane meer en meer voor me op komt als we gaan vrijen. Dat ze me dan serieus neemt en zegt wat ze wel en niet wil. Ik vind het niet fijn dat Liane verder meestal geen rekening met me houdt. Ze trekt broeken aan die strak zitten en me soms pijn doen, ze wast me met een washand wat ik veel te ruw vindt. Ze luistert niet goed naar mijn signalen. Ik voel me ongezien en ongehoord.

Stem van Moeder Aarde

We doen nog een oefening. Ik voel hoe mijn bekkenbodem en benen gaan trillen en voel een enorme kracht in mij opkomen. Mijn yoni opent zich, het voelt net als bij een bevalling. Ik ben helemaal geopend als een geboortekanaal. Daarna werd aan mijn yoni gevraagd: wat is je naam? (hoe kan ik je noemen om je kwaliteiten te eren?). Ik hoorde mezelf spreken met een heel andere diepe en welluidende stem: ‘Ik ben de Stem van Moeder Aarde. Ik spreek over dat wat donker is, wat niet gezegd mag worden. Daar geef ik woorden aan in mijn heilige grot.”

De workshop maakte diepe indruk. Ik had voor het eerst gevoeld hoe het is om toe te laten dat een deel van mij zich uit kon spreken, zonder controle uit te oefenen met mijn denken. Het was mijn lichaam zelf dat sprak toen het over washandjes en broeken ging, maar wat daarna gezegd werd was van een andere orde. Dit beleefde ik als een geluid uit een andere wereld – iets wat dóór mij heen gezegd werd door iets dat groter was dan ik.

Ik kom terug van het festival met een commitment aan mezelf: ik zal mijn vrouw-zijn eren en leven! Ik voel me krachtig en gevoed. Na een week merk ik dat ik de rest van de week al geen broek meer aan heb getrokken en de washandjes ook anders hanteer. Na een maand ga ik op zoek naar wat meer rokken voor mijn garderobe, want het wordt wat saai met de paar rokken die ik heb. Inmiddels is het tien jaar later en heb ik nooit meer een broek aan gehad. De rokken geven mijn yoni de vrijheid die ze nodig heeft. (NB ik zeg niet dat alle vrouwen een rok moeten dragen, het hangt er natuurlijk maar net van af hoe je geschapen bent).

Zonder dat ik het op dat moment door heb brengt het contact met mijn yoni me verder in mijn ontwikkeling. Ik ben vaker in gesprek met haar of neem in ieder geval de tijd om mijn aandacht naar mijn bekkenbodem te verplaatsen. Als ik ’s morgens op de bank een kopje koffie drink dan neem ik de tijd om te voelen. Ik voel wat er in mij leeft en ik groet mijn yoni. Hoe is het vandaag? Wat heb je me te zeggen? Het gevoel dat ze me geeft heeft meestal niks met seksualiteit te maken. Wat ik voel is  een actieve levendigheid. Het blijkt een kompas voor wat levend en goed voelt en wat beperkend is voor mijn levensenergie. Als ik aan het werk ga en zij is er niet bij of niet blij mee, dan is het eigenlijk niet het werk dat ik op dat moment te doen heb. Twijfelt mijn hoofd en zegt mijn yoni ‘ja’ dan is het toch een ja. Ik train mezelf om op dit kompas te varen en me te laten leiden door het Leven.