Hoe weet je nou of je met jezelf op de goede weg bent? Ik vond dat best lastig. Het is me twee keer in mijn leven overkomen dat ik in een burn-out belandde. Ik had onderweg niet door dat ik zover ‘heen’ was. Na mijn tweede burnout besloot ik mijn hart te volgen. Maar om dat te kunnen doen moest ik een paar nieuwe gewoontes aanleren…

Om mijn hart te kunnen volgen was het nodig een manier te vinden om mezelf te gidsen. Een innerlijk kompas om te weten wat ik wel te doen heb en wat niet. Wat ik nu doe is dagelijks gaan zitten. Gewoon zitten en vertragen. En voelen. En deze gevoelens de ruimte geven. Ik voel wat ik voel en laat dat zoveel mogelijk aanwezig zijn in mij. Bij mijn ochtendkoffie neem ik de tijd: verdriet mag opborrelen, woede, onzekerheid. En natuurlijk ook de leuke emoties: verlangen en plezier.

Emoties lijken je soms te overspoelen, maar als ik rustig blijf voelen, dan blijken ze vooral te stromen. Ze komen en ze gaan. Juist door ze echt te voelen en niet te onderdrukken blijkt wie en wat ze zijn: een golf van een gevoel dat ook weer wegebt. Achter de golven van gevoelens hoor ik de stemmen die erbij horen: delen van mezelf die niet gezien, niet gehoord werden. Of er helemaal niet mogen zijn. Daar worden die delen boos van, opstandig en ze blijven dus aanhoudend om aandacht vragen. Als ik die aandacht geef dan blijkt dat ze graag met me willen praten. In mijn meditaties hoor ik mezelf aan. Ik hoor vaak mijn innerlijk kind vertellen over situaties uit het verleden. Meestal is de oplossing: mijn kind in mijn armen nemen, laten weten dat ze er mag zijn. Een goede moeder zijn voor alle kindsdelen in mezelf. Als het kind is uitgehuild of uitgeraasd en het voelt dat ze er mag zijn, dan word ze blij en heeft ze zin om weer te spelen.

Hierdoor ontstaat ruimte in mijn lichaam en geest. Ik word een open ruimte die kan creëren. En… er ontstaat een nieuwe manier van aanwezig zijn. Met beide voeten op de aarde, helemaal in mijn lichaam. Een manier van aanwezig zijn die voelt als versmelten met de aarde onder me. Eén zijn met het grotere geheel. Niet vanuit een halleluja gevoel omhoog naar het Goddelijke, maar in een zacht geluksgevoel Eén worden in de materie.

De beweging naar mijn lichaam brengt me ook naar mijn eigen bron. Een stroom van Leven die van onderaf door mijn kanaal stroomt. Als ik schrijf of spreek ontstaat er door mij heen een tekst waar ik alleen maar de ruimte voor hoef te laten. Me openen en zien hoe de creatie zich via mijn handen ontvouwt en deze tekst vormt. Ik ben begonnen met oefenen met koken: ik kijk aandachtig naar de groenten en hoe ik die snij en luister diep van binnen hoe die samen een maaltijd willen worden voor mijn gezin. Ik zie mezelf vervolgens dingen bij elkaar in de pan doen en de kruiden kiezen, dansend door de keuken, onder leiding van de groenten.

Deze taal gaat in gevoelens, beelden en visioenen. En kan je alleen horen en zien als je vertraagt, als je de tijd neemt om er op een andere laag in jezelf contact mee te maken. Je klikt ‘aan’ en de verbindingen gaan stromen. De één vindt deze opening om ‘aan’ te klikken op het grotere geheel in kunst, de ander in de natuur, een volgende door te zingen in een koor of te tekenen.

Wat het ook is, ik nodig je uit om jouw manier te vinden om contact te maken met wat er in jou is. Wat zich in jou wil laten horen en wat er voor creatie door je heen wil stromen.

Veel plezier!