[Dit is een vervolg op de teksten ‘weefsel en mijn ontmoeting met de Godin Nehalennia ]
Een poort
De ervaring met het weefsel en de kabel onder de steen in Zeeland staan niet op zichzelf. Toen de steen van Nehalennia in mijn tuin kwam ontstond bijna met een ‘poef’ een krachtplek. De kracht van deze plek komt uit een grote kabel die ik zie lopen diep in de aarde. De steen is een poort naar deze kabel. Er komt informatie naar boven – de steen ademt blauw licht uit door de opening in haar midden.
Er is een enorme aantrekkingskracht om voor de steen te gaan zitten en me mee te laten nemen in de visioenen die dan volgen. Aan de andere kant ben ik bang. Als ik hier aan toegeef dan zal mijn leven drastisch veranderen. Innerlijke stemmen bleven twijfel zaaien. De combinatie van aantrekkingskracht en angst maakte dat ik soms dagen- of wekenlang de steen vermeed. Ik loerde vanuit mijn huis naar deze plek terwijl ik mijn wereldse werk deed. Op dagen dat ik verdrietig was of het gevoel had hulp nodig te hebben dan ging ik voor de steen zitten.
Als ik ging zitten voelde ik meteen de geborgenheid van de Grote Moeder. Hier is veiligheid, een stem die me altijd begripvol en liefdevol toesprak. Meer nog dan een stem is het een gevoel van ‘zakken’ – omarming. Mijn lichaam begon hierop te reageren. Ik voelde mijn bekkenbodem zacht worden, mijn billen zwaar en ontspannen rusten op de eikenstam waar ik op zit. Veiligheid – Thuis komen. Ik voel hoe mijn aandacht ‘zakt’ vanuit mijn hoofd naar mijn onderbuik. Ik voel de vonk in mijn yoni ‘aan’ gaan. Kwetsbaar open ik me een klein beetje. De steen ademt blauw licht, levenskracht en informatie en mijn yoni ademt die in. Mijn lichaam neemt het op, ontspant, opent, laagje voor laagje.
Mijn hoofd wil begrijpen wat er gebeurt, maar wil tegelijkertijd niet kapot maken wat ik voel. Dat is een spannende balans. Er is verzet vanuit mijn lichaam en mijn hoofd tegen deze nieuwe bron van informatie. Het gooit alles wat ik weet overhoop. Hoe kan je zo’n bron van informatie vertrouwen? Tegelijkertijd voel ik met alles wat ik ben dat hier Waarheid wordt getoond. Dat de beelden die ik zie me iets te vertellen hebben dat zinnig is. En ik weet dat met mijn lichaam omdat ik zingeving voel. Later noemt iemand die graag onze taal her-schept dit Weten-schap: het scheppen van weten omdat je lichaam het herkent als waarheid.
Ervaringen
Gelukkig zijn er mensen om me heen die nieuwsgierig zijn. Ze luisteren naar mijn verhaal en voelen dat het betekenis heeft. Sommigen komen zelf bij de steen zitten om te ervaren wat de steen hen te zeggen heeft, om kracht en hulp te vragen voor hun levensvragen. Ook zij hebben bijzondere ervaringen. Wetenschappelijk als ik ben nodig ik ook mensen uit om bij de steen te gaan zitten zonder dat ze vooraf een heel verhaal hebben gehoord. Ik vraag ze wat ze zien/voelen/horen als ze daar zitten. En jawel hoor, dat is ook zonder verhaal vooraf een heleboel. De kern die mensen beschrijven is: “zachtheid, veiligheid, wijsheid, een Moeder Aarde – gevoel”.
De steen is een poort en er zijn wisselende ervaringen. Ik ga er af en toe zitten om in min of meer gedoseerde porties te wennen aan deze nieuw situatie in mijn leven. Ik ervaar altijd kracht en steun en soms neemt ze me mee op reis in de aarde of de tijd. Ik zie op steeds meer plekken lijnen en draden, weefsels als netwerken op verschillende dieptes. Ik vond het steeds moeilijk om er een naam aan te geven, of over te spreken, tot een oud-collega me vertelde over de songlines van de aboriginals. Zij bewaarden hun kennis en de geschiedenis in de aarde. Door te zingen maakten ze contact met deze lijnen en her-innerden en bezongen ze hun hele ontstaansgeschiedenis. Ook de monniken die de klankschalen maakten in Tibet wisten dat er een combinatie was tussen de trilling in de klankschaal en gebruikten dit om informatie op te slaan en wijsheid door te geven. Magische kennis die Westerlingen al tijden fascineert.
Door de eeuwen lijkt deze kennis in onze contreien verloren gegaan, maar mijn ervaringen laten zien dat ook hier openingen zijn waar we ons gemakkelijk kunnen verbinden met de aarde. Er zijn manieren waarop we onszelf kunnen openen voor de informatie die daar vrij wil komen. In onze zoektocht kijken we vaak ver weg: naar inheemse volkeren over de hele wereld of ver weg in het verleden. Maar … in feite ligt de informatie hier. Opgeslagen in de aarde, recht onder onze eigen voeten! En dat betekent dat we alleen maar onze voeten en ons innerlijk hoeven te openen om te horen wat er vanuit de songlines door jou heen gezongen wil worden…
Wat ik zie
Zoals ik het waarneem is het bovenste weefsel een laag met informatie over onze samenleving zoals die nu is en sinds de Verlichting is vormgegeven. Er is veel nadruk op de ratio, veel ‘linkerhersenhelft’. Hier is geen ruimte voor ‘Datgene dat groter is dan wij’. De laag ziet er voor mij goudkleurig uit, de draden zitten maar een handbreedte uit elkaar, rommelig. Hij straalt de onrust en de hebzucht van de Zuid-as uit. Als een radio die nooit stil kan zijn met onrustige synthesizer deuntjes. Dit is ik-gerichte informatie, consumptie alom. Mijn buik knijpt samen als ik met deze laag verbind, onrust in mijn maag, een gespannen bekkenbodem en van die onrustige benen.
Daaronder zie ik een tweede laag met aarde-weefsel, deze laag is ouder. Een weefsel dat ruimer is, de draden liggen verder uit elkaar en zijn wat steviger/dikker, touwachtig. Hier zie ik het waardenpatroon van onze (over)grootouders en de voor-industriële samenleving. Alles is verbonden aan de landbouw en de seizoenen. De dingen die je maakt en gebruikt zijn ambachtelijk, er is samenhang in een gemeenschap, verbondenheid met de echte wereld zoals de seizoenen, de arbeid die nodig is om iets te maken en de plek waar materialen vandaan komen die je gebruikt. De laag bevat tradities en geloofsovertuigingen die sterk door de kerk en het patriarchaat zijn ingekleurd. De tradities en rolverdelingen zijn strikt en duidelijk. De laag is in een vrij strak patroon geweven met rechthoeken en is een stuk rustiger en omvattender dan de bovenste laag.
Door de mazen van de tweede laag heen zie ik diep in de aarde nog een derde weefsel: enorme kabels. In 2014 toen ik ze voor het eerst zag waren ze vaak stoffig en vergeten. Zonder het van elkaar te weten hebben diverse mensen hier wereldwijd aan gewerkt. Op allerlei plekken en manieren zijn mensen poorten gaan openen, kabels gaan opschonen. Daardoor is dit weefsel weer ‘aan’. Het geeft voor mij wit-blauw licht en is voelbaar op (kracht)plekken waar de lagen erboven open genoeg zijn om deze informatie te delen met de mensen die er komen. Om dit mogelijk te maken is het belangrijk om de bovenste laag te openen, zodat er ruimte ontstaat om de lagen eronder te ervaren.
De onderste kabel bevat informatie die ons helpt om met de kennis van deze tijd samen te werken met de aarde zelf. Met een unieke trillingsfrequentie informeert deze laag ons hoe we als deel van de natuur kunnen leven en zo onszelf en de aarde weer meer in balans te brengen. Als we ons openen voor deze informatie dan ‘vallen we op onze plek’: we worden een kanaal dat bijdraagt aan het herschikken van onze samenleving.
Uitnodiging om te verbinden
De diepe informatie-laag is verbonden met de natuurreligies van vroeger, maar de uitnodiging aan ons allen is om daar een vorm aan te geven die past bij het hier en nu. Hier in Nederland, met voor ons passende rituelen, die van plek tot plek kunnen verschillen. De ondergrond is immers overal anders: het rivierengebied vraagt een andere samenwerking dan de zeeklei. De duinen vragen iets anders dan de zandgronden. De rituelen zijn de manieren waarop we ons verbinden met de plekken, waarop we de relatie bestendigen en wederkerig maken. Het vraagt om vormen van Nu, die in interactie tussen de plek en de daar aanwezige mensen in vrijheid en authenticiteit ontstaan.
Ik begrijp de lijnen als onze eigen Songlines die weer actief worden en gehoord worden, die ons oproepen om naar ons dieper weten te luisteren. En ze heten niet voor niets Songlines. Als je je lichaam opent in de bekkenbodem dan ontstaat er in je lichaam een kanaal. Aan de andere kant van dat kanaal zit je mond. Dus jouw verbindingskanaal met Moeder Aarde loopt dwars door je eigen lichaam. Het maakt geluid, het zingt en kreunt, huilt en lacht. Als er plekken in jouw omgeving zijn die voor jou een krachtplek zijn, ga er dan heen en maak geluid met je eigen stem. Wordt een kanaal en zing de aarde en jezelf toe.
Stem je trilling af op de plek, geef je stem aan de plek. Zo weef je de lijnen van verbinding. Maak al zingend je eigen krachtplek op de plek waar je woont: hier hoor je thuis, jouw lied en die van de aarde zingen hier samen tot een plezierig leven. De Godin woont ook hier en omarmt je met haar zachte armen. Ze brengt veiligheid en voorspoed, warmte en geluk. Zing deze kracht in je lichaam en je wortels tot je haar voeding voelt. Weef een web van mensen om je heen die mèt jou zijn in deze wereld. Hun aanwezigheid, het samen zingen en af en toe een maaltijd delen is genoeg om je héél rijk te voelen.
