Ik ben geen boerendochter, maar mijn relaties met boeren zijn oud. Ik groeide op in een boerendorp: Eemnes. Aan de rand van de polder. Ik kende de polder en haar dieren: koeien, grutto’s, kieviten. Ik ging studeren in Wageningen: de Landbouwuniversiteit. Daar leerde ik over het milieu, de schaalvergroting en de gevolgen daarvan voor het milieu. Ik bezocht vele boerderijen, leerde over de zorgen van de boeren, over de verschillende manieren waarop ze hun bedrijf aanpakten. Ik bezocht gangbare boeren, biologische boeren en biologisch-dynamische boeren. Ik studeerde in 1996 af op de sociologische kanten van het mestbeleid: hoe moeilijk het was om in alle belangen te komen tot een oplossing voor de stikstofoverschotten. Ik zag de kracht van de grote bedrijven uitrijzen boven de kracht van boeren.

Later hoorde ik uit de eerste hand het ingewikkelde vraagstuk voor een individuele melkveehouder: we moeten naar minder vee, maar al mijn collega-boeren zijn nog net voor de wet verandert hun stal aan het uitbreiden, daardoor zakken straks de melkprijzen. Als ik nu geen koeien bijplaats en mijn stal vergroot dan heb ik straks met de lagere melkprijzen een te laag inkomen, dus ik ga toch ook maar mijn stal vergroten…
En jawel, daarna hoorde ik de drama’s er werd met een soort beleidsoverval opeens een fosfaat-hoeveelheid toegekend aan iedere veehouder. Op een vaste datum. De boeren die toevallig net het jongvee hadden laten slachten waren de klos, hun buren die toevallig een week later zouden slachten hadden geluk en konden door met een ruime veebezetting.

Inmiddels ben ik ruim dertig jaar betrokken bij het platteland, maar ik woon al die tijd al in de stad. Ik word af en toe wanhopig van de gegroeide tegenstellingen. Ik zou zo graag willen dat we samen werken aan een wereld die klopt: voor onze aarde, de bodem, de boeren, de natuur en onze gezondheid. Het kan best: als we bereid zijn de verbinding aan te gaan en samen te werken.

Gelukkig ken ik ook vele boeren die al begonnen zijn, die vanuit hun plek en mogelijkheden de verbinding maken met hun gebied en de burgers in hun omgeving. Vaak zijn zij eenlingen in een zee van boeren die zich op hun eigen erf terugtrekken.

Daarom een oproep aan alle boeren: Ik heb op alle boerderijbezoeken naar jullie geluisterd, ik begrijp wat er op het spel staat. In 2016 schreef ik daarom onderstaande brief met mijn volle begrip. Komen jullie ook bij ons luisteren? Wat wij – stedelingen – voor voedselsysteem willen? Je bent welkom op onze voedselverbindingsplekken!

Sept 2, 2016

Dear farmers in Blois and the rest of the world,

I want to let you know that I am ‘with you’ today. I am a citizen of The Hague. I am a woman,with a family and I am very much aware of the importance of your cause today. I am worried. What happened to us all to be so far out of reach of each other? How can it be possible that I, as a consumer, do no longer know where my food grew? How is it possible that I have no idea who grew my food?

One of you was the one that stood up very early to sow my grains for breakfast, and our veggies for dinner. You are the ones that took care of it for at least a half year.. You are the ones that not only takes care of my food now, but also look forward and take care of the soil, so we all are assured that there will still be food for many years and generetions…

How can it be possible then, that you, ‘our feeders’ cannot have an income that is sufficient to live a healthy life? That you feel forced to raise productivity, again and again? While it becomes clearer and clearer that it’s not about raising productivity. That only brings prices down and is a danger for the fertility of our soils, our landscapes and our personal health…

Therefore, I want to let you know that I deeply sympathise with your cause. EU-policy should make space for new possibilities. Possibilities to produce and live from the yield, instead of living from fragile subsidies. Possibilities to become independent farmers again, proud of the work you do: feeding us.

As a citizen of The Hague I do my best to change our connections from my consumer-end of the foodchain. I am a member of a local short food supply chain. We buy our vegetables from farmers in the vicinity of The Hague and pay them a fair share. I contribute to spread these ideas, I hope our group of consumers will grow very fast, so we can buy so much food from you, farmers, that it is a serious part of your income.

I know this is not all that needs to be done. Therefore I am glad you are there in Blois today, remembering us, telling us of your problems. I believe we have to work together to change the situation. The EU policy, unfortunately, is only the final piece of the New we can build together. The policy is build on national goals focused on economic gains. What we need now is a focus on food connections, because food feeds us, money doesn’t. I hope we will find our ways to work together in this cause, to stand up as local and global neighbours in unity, and grow new healthy arrangements to feed each other.

With this letter, I want to let you know that my heart is with you, there today in Blois. I hope we will find and encourage each other in many ways.

Aho!

Liane Lankreijer

Food at the heart of the city

This letter is my answer to the call to mobilize on September 2 in Blois. This day the European Ministers of Agriculture were invited by Stéphane Le Foll to meet in Château de Chambord. The agricultural world is experiencing an unprecedented crisis. Concerning the dairy crisis, studies show that a collective decline in production, made possible by European regulations (WTO Article 221), would allow a significant increase in prices. Foodsouvereignity is a cause of farmers and citizens.